samedi 19 mai 2012

O espertar

Son as seis da mañá. O espertador agudo do veciño volve novamente a revivir os meus pensamentos. O ruído da chave da súa porta mal pechada vén a estruturar a corrente desordenada de imaxes que se mesturan en toda a miña cabeza.  

Entón, as lembranzas poden aclararse e volverse a converter nos arrepentimentos que nunca deixaron de selo. Outras imaxes aparecen logo, deses momentos de aquí e de alá pero desaparecen inmediatamente tragadas polo ruído dunha afeitadora eléctrica. Unha vez máis o sono non vén.  
¿Eu? ¿Por que eu? Definitivamente hoxe non, que a primeira vez non me abandonei ata verme completamente fundida no alcohol. Porque a miña propia forza non basta para manterme erguida, e as miñas catro extremidades non serven máis que para lembrarme que aínda teño un estúpido corpo.  

Teño sede.

Ese é o único dos meus reflexos que nunca me abandona. ¿Por que falo de abandonar? Oh, non, esta noite, non, que estou farta de baleirarme cando só me queda baleiro.  

¿Amar?

Non, tampouco, isto é para mortais e eu vivo no limbo onde non se sufre, non se sinte, non se goza só se observa e se cala.

Por que eu? Por que eu non? Porque non podo, porque morro e morro, porque xa non te sinto, non te escoito, non sufro, non busco, non atopo, non vivo. Morro.

¿Que é a vida? Un frenesí, unha ilusión, ao mellor unha sombra ou unha ficción, onde o mellor ben é pequeno, que toda a vida é soño, pero desafortunadamente os soños... soños son.

Amañece. Avanza o raio de luz percorrendo todo o meu corpo. Quéntame, dáme vida, percórreme incluso ata o meu nome. Hipnotízame ata a xanela e vexo o milagre de cada día. Amañece. Estou viva. Nada importa porque hoxe aínda sigo viva.

samedi 5 mai 2012

Ailleurs.

S'il n'y a pas d'autres lieux comme tant s'efforcent à nous le dire,
D'où nous vient cette mélancolie qui s'installe en ces instants précis?
Ces instants même où l'on oublie d'où et de qui est notre chair,
Le nez au ciel suivant le fil d'un défilé de corps célestes.
Avons-nous réellement conscience que nous venons de après l'éther ?
Ou n'est-ce qu'un rêve ?

--

Si no hay otros lugares como tantos se esfuerzan en decirlo,
¿De dónde nos viene esta melancolía que se instala en instantes precisos?
Estos instantes mismos en los que uno olvida de dónde y de quién es nuestra carne,
La nariz en el cielo siguiendo el hilo de un desfile de cuerpos celestes.
¿Tenemos realmente conciencia que venimos de después del éter
O sólo es un sueño?

Les fleurs du bal.

Une fleur malicieuse,
Aux couleurs délicieuses,
Fit soleil d'un lampion.

Soleil !
Vois comme par toi je luis,
Lui dit-elle sans bruit.

Le lampion, astre déchu,
Se fit homme, ou quidam,
Pensant d'elle la faire femme.

Quand dans ses doigts la prit,
La fleur, capricieuse,
Lui devint vénéneuse.

C'est à se demander,
S'il est fleur à chérir,
Quand bien même attiré,
Elle finit par pourrir.